MADALYANIN ARKASINDA GÖRÜNMEYEN EMEK

Bir sporcu kürsüye çıktığında herkes madalyayı görür. Alkışlar yükselir, fotoğraflar çekilir, başarı konuşulur.

Oysa o madalyanın görünmeyen bir yüzü vardır.

Sabahın ilk ışıklarıyla başlayan antrenmanlar, sakatlıklarla geçen günler, vazgeçmek isteyip yeniden ayağa kalkılan anlar ve kimsenin bilmediği fedakârlıklar…

Bugün çocuklarımızı spora yönlendirirken çoğu zaman sonuca odaklanıyoruz. “Şampiyon olacak mı?”, “Milli takıma girecek mi?”, “Madalya alacak mı?” Oysa sporun asıl kazancı bunlardan çok daha değerlidir.

Yıllardır sporun içinde olan biri olarak şunu rahatlıkla söyleyebilirim: Spor salonunda yalnızca kaslar gelişmez. Sabır gelişir, disiplin gelişir, saygı gelişir. Bir çocuk rakibini alkışlamayı öğreniyorsa, kaybettiğinde bahaneye sığınmadan yeniden çalışıyorsa, aslında hayata hazırlanıyordur.

Ne yazık ki günümüzde çocuklar hızlı başarıya alışıyor. Bir tuşla istediğine ulaşabilen bir nesil yetişiyor. Ancak sporun böyle bir dili yoktur. Spor, emeğin karşılığını zamanla verir. Kısa yol kabul etmez. Ter dökmeden, mücadele etmeden kalıcı başarı da gelmez.

Antrenör olarak zaman zaman çok yetenekli sporcuların yolun başında sporu bıraktığını gördüm. Buna karşılık ilk bakışta öne çıkmayan, ama çalışmaktan vazgeçmeyen gençlerin önemli başarılara ulaştığına da defalarca tanık oldum. Demek ki başarıyı belirleyen yalnızca yetenek değil; karakter, istikrar ve inançtır.

Burada ailelere de önemli görev düşüyor. Çocuklarını sadece kazandığında alkışlayan değil, kaybettiğinde de yanında duran anne ve babalar yetiştiriyor geleceğin gerçek şampiyonlarını. Çünkü özgüven, yalnızca kazanmakla değil; değer gördüğünü hissetmekle oluşur.

Ülkemizde başarılı sporcular yetişiyor. Ancak daha fazlasını istiyorsak yalnızca tesisleri değil, spor kültürünü de güçlendirmeliyiz. Çocuklara sporun sadece bir yarış olmadığını, aynı zamanda bir eğitim olduğunu anlatmalıyız.

Her madalyanın arkasında görünmeyen bir emek vardır. O emeğe saygı duyduğumuz gün, sadece daha fazla şampiyon değil; daha güçlü karakterlere sahip bir toplum da kazanmış olacağız.

Çünkü sporun en büyük başarısı, kürsüye çıkan sporcular değil; hayata sağlam duran insanlar yetiştirmesidir.

Dr. Sinan AĞLAR