SOKAKTAKİ ŞİDDETİN İLACI RİNGDE SAKLI

Bir genç sokakta yumruk attığında adına şiddet diyoruz. Aynı genç ringde yumruk attığında ise adına spor diyoruz. Peki, aradaki fark sadece dört köşe bir ring mi?

Elbette hayır!

Aradaki fark eğitimdir, disiplindir, ahlaktır, kurallardır ve en önemlisi insanın kendisine hâkim olmayı öğrenmesidir.

Bugün toplum olarak şiddetten şikâyet ediyoruz. Okullarda akran zorbalığı, sokaklarda kavgalar, trafikte öfke patlamaları, sosyal medyada tehditler… Neredeyse her gün yeni bir olayla karşılaşıyoruz. Her olaydan sonra aynı cümleleri kuruyoruz: Gençler nereye gidiyor? Bu şiddetin sonu ne olacak?

Peki, hiç kendimize şu soruyu soruyor muyuz?

Bu gençlerin enerjisini, öfkesini ve mücadele etme isteğini doğru yere yönlendirmek için ne yapıyoruz?

Muaythai, kickboks ve boks branşlarında 5. kademe teknik direktör olarak yıllardır sporcularla çalışıyorum. Antrenman salonlarında nice genç gördüm. Öfkesini kontrol edemeyen, kendisini ifade etmekte zorlanan, hayata karşı kırgın, içine kapanık veya sürekli kavga etmeye hazır gençler…

Ama şunu da gördüm: Doğru bir antrenörün elinde, doğru bir eğitimle o gençlerin davranışları değişebiliyor.

Çünkü dövüş sporları yalnızca yumruk atmayı, tekme savurmayı öğretmez. Gerektiğinde yumruğunu sıkmamayı da öğretir.

İşte asıl mesele budur.

Dövüş sporları, şiddetin kurallarla sınırlandırıldığı, denetlendiği ve kontrol altına alındığı bir mücadele alanıdır.

Ringde her hareketin bir sınırı vardır. Hakem vardır, kural vardır, saygı vardır. Rakibine istediğin gibi vuramazsın. Yasak hareket yapamazsın. Hakem dur dediğinde durmak zorundasın. Öfkelendiğin için kuralları çiğneyemezsin.

Sokakta ise bunların hiçbiri yoktur.

Sokaktaki bir yumruk insanın hayatını karartabilir. Ringde ise kurallar, koruyucu önlemler, sağlık kontrolleri ve eğitim sayesinde riskler azaltılmaya çalışılır. Elbette dövüş sporları da risksiz değildir. Ancak amaç bir insana zarar vermek değil, belirlenmiş kurallar içerisinde sportif üstünlük sağlamaktır.

Bu nedenle dövüş sporlarını şiddetle aynı kefeye koymak büyük bir yanılgıdır.

Şiddetin panzehiri, şiddeti öğretmek değil; mücadele etme gücünü disiplin ve kurallarla yönetmeyi öğretmektir.

Bir çocuk ringe çıktığında yalnızca rakibiyle mücadele etmez. Korkusuyla, sabırsızlığıyla, öfkesiyle, pes etme isteğiyle de mücadele eder.

Ve belki de hayatın en önemli derslerinden birini orada öğrenir: Kaybetmenin de bir erdem olduğunu.

Bugün toplumumuzda herkes kazanmak istiyor. Herkes haklı çıkmak, herkesten güçlü olmak, son sözü söylemek istiyor. Yenilgiyi kabullenemeyen bir anlayış giderek yaygınlaşıyor. Oysa hayat her zaman kazanmak üzerine kurulu değildir.

Ring bunu insana çok erken yaşta öğretir.

Bir sporcu aylarca hazırlanır, ter döker, emek verir. Bazen çıkar ve kaybeder. Rakibinin elinin havaya kaldırıldığını görür. İşte o an, yalnızca sportif bir sonuçla değil, kendi karakteriyle de yüzleşir.

Rakibini tebrik edebiliyor mu? Yenilginin sorumluluğunu alabiliyor mu? Bahane üretmeden yeniden çalışmaya başlayabiliyor mu?

Çünkü kaybetmeyi bilmeyen insan, kazanmanın değerini de tam olarak anlayamaz.

Benim için iyi sporcu yalnızca şampiyon olan sporcu değildir. Yenildiğinde rakibinin elini sıkabilen, hakemin kararına saygı gösterebilen, öfkesine yenilmeyen sporcu da gerçek bir başarı ortaya koymuştur.

Hatta bazen ringden mağlup ayrılan bir sporcu, karakter olarak o günün en büyük kazananı olabilir.

İşte dövüş sporlarının topluma kazandırabileceği en önemli değerlerden biri budur.

Yenilgiyi kabullenmeyi öğrenen bir genç, hayatın başka alanlarında karşılaştığı başarısızlıklarla da daha sağlıklı mücadele edebilir. Her anlaşmazlığı kavgaya, her tartışmayı güç gösterisine dönüştürmek zorunda olmadığını anlayabilir.

Çünkü gerçek güç, karşındakini yere sermek değil, gerektiğinde kendini durdurabilmektir.

Buradan ailelere de seslenmek istiyorum.

Çocuğunuz dövüş sporuna gitmek istediğinde hemen korkmayın. “Kavgacı olur, saldırgan olur” diye düşünmeyin. Önce o salonun kapısından içeri girin. Antrenörünü tanıyın. Verilen eğitimi görün.

İyi bir antrenör çocuğa yalnızca teknik öğretmez. Ona sabrı, saygıyı, sorumluluğu ve sınırlarını da öğretir.

Elbette her salon aynı değildir. Şiddeti öven, rakibi düşman gibi gösteren, çocukları kontrolsüz biçimde dövüştüren bir anlayışın sporla bağdaşmadığını da açıkça söylemek gerekir.

Bizim savunduğumuz şey kavga kültürü değil, spor kültürüdür.

Bir de yetkililere soralım.

Gençlerin karıştığı şiddet olaylarını konuşurken neden spor salonlarının yetersizliğini aynı ciddiyetle konuşmuyoruz?

Bir mahallede gençlerin gidebileceği ücretsiz bir spor salonu yoksa, o mahalledeki gençlerden nasıl bir sosyal hayat bekliyoruz?

Her mahalleye yalnızca beton binalar yapmakla gençliği koruyamayız. O binaların içine hayat koymak zorundayız.

Özellikle dezavantajlı bölgelerde çocukların ve gençlerin ulaşabileceği, nitelikli antrenörlerin görev yaptığı dövüş sporları merkezleri kurulmalıdır. Muaythai, kickboks, boks ve diğer mücadele sporları daha fazla gence ulaştırılmalıdır.

Bu mesele yalnızca madalya kazanma meselesi değildir.

Bu mesele bir çocuğun kendisine güvenmesini sağlama meselesidir. Bir gencin aidiyet duygusu kazanmasıdır. Boş zamanını sokaktaki tehlikeler yerine sağlıklı bir ortamda değerlendirmesidir.

Bir spor salonunun kapısını açmak, bazen bir gencin hayatında bambaşka bir kapı açmaktır.

Şunu da unutmayalım: Hiçbir spor branşı tek başına toplumdaki şiddeti ortadan kaldıramaz. Şiddetin ekonomik, ailevi, psikolojik ve toplumsal nedenleri vardır. Ancak doğru eğitimle yapılan dövüş sporları, çözümün önemli parçalarından biri olabilir.

Bugün asıl tartışmamız gereken, gençlerin yumruk atmayı öğrenip öğrenmemesi değildir.

Asıl mesele, o yumruğu ne zaman kullanmamaları gerektiğini öğrenip öğrenmedikleridir.

Muaythai, kickboks ve boks branşlarında edindiğim teknik direktörlük tecrübesi bana şunu öğretti: Bir genci yalnızca sokaktan uzaklaştırmak yetmez. Ona hedef göstermek, sorumluluk vermek, başarabileceğine inandırmak gerekir.

Ve bazen bütün bunların başlangıcı, eski bir kum torbasının karşısında atılan ilk yumruktur.

Son sözüm hem ailelere hem de bu ülkenin gençlik politikalarını belirleyenlere:

Çocuklarımızın sokakta kavga etmesini istemiyorsak, onlara kurallarla mücadele edebilecekleri salonlar açalım.

Çünkü sokakta atılan yumruk bir hayatı söndürebilir. Ringde verilen doğru eğitim ise bir hayatın yönünü değiştirebilir.

Unutmayalım, mesele yumruğun gücü değil, o yumruğa hükmeden aklın ve ahlakın gücüdür.

Ve şunu da unutmayalım:

Ringde kaybetmeyi öğrenen bir genç, hayatta her kaybettiğinde yumruğuna başvurmaz.

Dr.Sinan AĞLAR – SİYAHKUŞAK

Etiketler:

Bir genç sokakta yumruk attığında adına şiddet diyoruz. Aynı genç ringde yumruk attığında ise adına spor diyoruz. Peki, aradaki fark sadece dört köşe bir ring mi? Elbette hayır! Aradaki fark eğitimdir, disiplindir, ahlaktır, kurallardır ve en önemlisi insanın kendisine hâkim olmayı öğrenmesidir. Bugün toplum olarak şiddetten şikâyet ediyoruz.