Bazı insanların ardından söylenecek söz bulunmaz…

Çünkü onların yokluğu, kelimelerin anlatabileceğinden çok daha büyük bir boşluk bırakır.

Kartepe Eşme Mahallesi, işte böyle genç bir evladını, Emir Oktay kardeşimizi gözyaşları ve dualarla son yolculuğuna uğurladı.

Henüz 23 yaşındaydı…

Hayallerinin, umutlarının ve yaşayacağı daha nice güzel günlerin başındaydı. Ancak hayatın bize biçtiği zamanı biz bilemeyiz. Emir kardeşimiz, tedavi gördüğü Kocaeli Şehir Hastanesi’nde hayata gözlerini yumdu ve ardından tarifsiz bir acı bıraktı.

Emir’i tanıyanlar bilir…

O, sadece genç bir delikanlı değildi. Mahallenin büyüklerinin karşısında saygılı, küçüklerinin yanında sevgi dolu, herkesle birkaç kelam edip birkaç tebessüm bırakabilen, sıcakkanlı, yardımsever ve gönlü güzel bir insandı.

Büyüklerle büyük, küçüklerle küçük olurdu.

Kimseyi kendisinden uzak görmez, insanlara tepeden bakmazdı. İçtenliği, samimiyeti ve yardımseverliğiyle çevresindeki insanların sevgisini kazanmıştı.

Bir insanın toplum tarafından ne kadar sevildiğini anlamak için arkasından söylenenlere bakmak gerekir.

Emir’in cenazesinde yükselen dualar, gözyaşları ve güzel sözler, onun insanların gönlünde ne kadar büyük bir yer edindiğinin en güzel göstergesiydi.

Kimi zaman bir selamıyla, kimi zaman birkaç kelamıyla, kimi zaman da yüzündeki o samimi tebessümüyle insanların gönlüne dokunurdu.

Bugün Emir yok…

Ama onun tebessümü, güzel sözleri, yardımseverliği ve insanlara bıraktığı güzel hatıraları var.

Belki de insanın bu dünyada bırakabileceği en büyük miras budur:

Güzel bir isim, güzel hatıralar ve insanların gönlünde yer edebilmek…

Emir kardeşimiz de arkasında işte böyle güzel hatıralar bıraktı.

Onu son yolculuğuna uğurlarken sadece ailesi ağlamadı. Onu tanıyan, onunla bir kelam eden, bir tebessümünü gören, bir iyiliğine şahit olan herkesin yüreği yandı.

Özellikle babası Orhan Oktay hocamızın ve ailesinin yaşadığı acıyı tarif etmek mümkün değil.

Bir anne-babanın evladını toprağa vermesinden daha büyük bir imtihan var mıdır, bilmiyorum.

Hayat bazen bize hiç beklemediğimiz yerden imtihanlar çıkarır.

Bizler hayatın bütün hesaplarını kendi planlarımız üzerinden yaparken, kaderin sahibi Allah’tır.

Allah Teâlâ kimi zaman nimetlerle, kimi zaman da sabır gerektiren imtihanlarla bizleri sınar. Bizlere düşen ise acının karşısında sabretmek ve Rabbimizin takdirine teslim olmaktır.

Kur’an-ı Kerim’de sabredenlere müjde vardır:

“Sabredenleri müjdele.”

İşte bugün Emir’in ailesine ve sevenlerine düşen en büyük güç de sabırdır.

Kolay değil…

Bir evladın yokluğuna alışmak, onun sesini, gülüşünü, evin içindeki varlığını aramamak mümkün değil.

Acı taze, yara büyük…

Ama biliyoruz ki Allah sabredenlerin yardımcısıdır.

Bizler Emir’in gidişindeki hikmeti bilemeyiz. Bize düşen, onun için dua etmek, ailesinin acısını paylaşmak ve geride bıraktığı güzel insanlığı unutmamaktır.

Emir’in ardından gözyaşları aktı.

Dualar edildi.

Helallikler alındı.

Ve genç kardeşimiz, sevenlerinin omuzlarında son yolculuğuna uğurlandı.

Toprağa verdiğimiz bedeniydi…

Ama onun güzel hatıraları, tebessümü ve insanlara bıraktığı iyilikler gönüllerde yaşamaya devam edecek.

Eşme bugün genç bir evladını kaybetti.

Bir anne-baba evladını, dostlar arkadaşını, sevenler kardeşini uğurladı.

Ama Emir, geride bıraktığı güzel izlerle yaşamaya devam edecek.

Rabbim Emir Oktay kardeşimize rahmetiyle muamele eylesin. Mekânını cennet, makamını âli eylesin.

Başta kıymetli babası Orhan Oktay hocamız olmak üzere annesine, ailesine, akrabalarına, dostlarına ve onu seven herkese sabır, metanet ve güç versin.

Biz inanıyoruz ki;

Sabreden kazanır, dua eden gönül bulur, Allah’a teslim olan ise sonunda huzura kavuşur.

Emir kardeşimizi dualarla uğurladık.

Güle güle güzel insan…

Gülüşün, tebessümün ve güzel hatıran Eşme’nin gönlünde hep yaşayacak.