Yeni yazı dizisi: Bölüm: 5

ESKİ TÜRK’LERİN GENEL SAĞLIK VE SAVAŞ SANATLARINDA ÇİGONG.

2. Tai chi ve çigong sanatlarına Türklerin bir katkısı olabilir mi?

Tai Chi sanatına dolaylı ve ortak kökten gelen iki katkı şu şekilde tanımlanabilir:

a) Ortak Şamanik Kök:

Hem Eski Çin’in kuzeyindeki Daoist pratikler hem de Orta Asya bozkırındaki Türk Şamanizmi / ‘Kam geleneği’ aynı Avrasya Şaman kuşağından beslenir. Bunlar: Nefes tutma, ayakta uzun süre hareketsiz durma, hayvan hareketlerini taklit etme gibi. (Çigong’da ‘Beş hayvan oyunu’ vardır: Kaplan, Geyik, Ayı, Maymun, Turna) Türklerde de buna benzer ‘Baksı’ ritüellerinde vardır. Bu bir alışveriş değil, iki akraba geleneğin benzer iklimde; kültürel anlamda benzer teknikler geliştirmesi olarak düşünülmelidir.

b) Gerçek Tarihi Alışveriş, İpek Yolu üzerinden gerçekleşir:

Askeri alanda: Eski Çin ordusu MÖ 300’lerden itibaren kuzeydeki göçebe kavimlerden yani Proto-Türklerden atlı okçuluğu ve binicilik pantolonunu öğrendiği bilinir. Bu da, Çin dövüş kültürünü kökten değiştirmiştir.

Tıbbi alanda ise: Göktürklerden sonra özellikle Uygurlar döneminde ilginç bir ters akış olmuştur. Uygurlar, Çin tıbbi metinlerini Türkçeye ve Soğdcaya çevirdiler. Turfan’da bulunan Uygurca tıp metinlerinde Çin nabız teşhisi ve nefes tekniklerinin aynısı anlatılır. Yani Türkler Qigong’u alıp kendi tıp sistemlerine eklemişler, ancak ekleyip geliştirdikleri bu çalışmaları tekrar Çin’e ihraç etmemişlerdir.

Kısacası:

Qigong ve Tai Chi’nin felsefesi ve yazılı geleneği, anlatıldığı gibi %100 Çin iç kaynaklıdır. Ancak bu çalışmalar sadece Çin’lilere ait değildir. Türkler bu teknikleri icat etmedi. Fakat bu tekniklerin temelindeki nefes, duruş ve doğayla uyum fikri bozkır kültüründe de zaten vardı. Çinliler bunları da kullanarak kendi kültürleri eşliğinde geliştirdiler.  2000 yıl boyunca Çin Seddi’nin iki tarafındaki halklar birbirinden at, silah, ilaç ve nefes tekniği de alıp verdiler. Çünkü ‘kültür, kaynaşma, alışveriş ve değiş tokuş anlamlarına da gelir.

Eğer ‘Türkler de Çinlilere benzer şeyler yapıyor muydu?’ diye sorulursa, buna evet denir. Eski Türklerdeki ‘tın / tınç nefesi’ ve Tengri’ye dönük durarak yapılan ‘sabah ayinleri’, Çigong’a çok benzer bir işlev görüyordu: Ancak bu çalışmalar savaşa değil, bedene ve ruha dayanıklılık vermek için yapılıyordu. Çinliler bunu Tao’ cu sağlık çalışmaları anlamında yaparken; Türklerse savaşmak ve güçlenmek için çalışıyorlardı.

Eski Türk savaşçıları; ağır kazanlara su koyup kaldırıp, indirirler, iri kayaları kucaklayıp koşarlar, dana ve boğalarla güreşir, ağaç dallarını aşağı eğip kırmaya çalışırlar, ellerini taşa ve mermerlere vurarak güçlendirirlerdi. Bunların hepsi karın nefesiyle (tınç nefesi) yapılır ve yere köklenerek güç yerden alınıp, uzağa fırlatılan taş ve kayalarla boşaltılırdı.

Eski Türklerdeki ‘tın / tınç nefesi’ ve Tengri’ye dönük durarak yapılan ‘sabah ayinleri’ aslında Türklere has çigong çalışmaları olarak bilinir.

Bu çalışmalar da şu şekilde tanımlanır:

Eski Türklerdeki ‘tınç nefsi’ kavramı yazılı bir ‘el kitabı’ olarak bugünlere gelmediği söylenir. Ancak bu çalışmaların: Orhun Yazıtları, Çin yıllıkları ve günümüze kadar yaşayan ‘Altay-Yakut-Kazak şaman gelenekleri’nden birleştirilerek elde edildiği anlaşılıyor.

Mehmet Nesimi YILMAZ – SİYAHKUŞAK

Devam edecek..

Kuzey Ege Tai chi ve Çigong sanatları platformu ‘ Kadim şifa sanatları ve Türkler!’  Adlı paylaşımlarından alınmıştır.

Etiketler:
Hem Eski Çin’in kuzeyindeki Daoist pratikler hem de Orta Asya bozkırındaki Türk Şamanizmi / ‘Kam geleneği’ aynı Avrasya Şaman kuşağından beslenir. Bunlar: Nefes tutma, ayakta uzun süre hareketsiz durma, hayvan hareketlerini taklit etme gibi. (Çigong’da ‘Beş hayvan oyunu’ vardır: Kaplan, Geyik, Ayı, Maymun, Turna) Türklerde de buna benzer ‘Baksı’ ritüellerinde vardır. Bu bir alışveriş değil, iki akraba geleneğin benzer iklimde; kültürel anlamda benzer teknikler geliştirmesi olarak düşünülmelidir.